Wyświetl większą mapę

Informacje:

- Ważniejsze miasta: Manama, Muharrak

- Długość wybrzeża: 161 km

- Najwyższy punkt: Jabal ad Dukhan 122 m n.p.m..

- Najniższy punkt: Zatoka Perska 0 m n.p.m.

- Średnia długość życia: ogółem 72,98 lat; mężczyźni 70,58 lat; kobiety 75,45 lat

- Piśmienność dorosłych: 85%

- Religia: muzułmanie - szyici 75%, sunnici 25%

- Grupy etniczne:

        - rodowici mieszkańcy 63%,

        - Azjaci 19%,

        - pozostali Arabowie 10%,

        - Irańczycy 8%.

Historia

Ze względu na dogodne położenie i naturalne warunki portowe archipelag Bahrajnu od czasów starożytnych służył żegludze i handlowi w Zatoce Perskiej (znany był również z połowu pereł). Od VII w. n.e. włączony do kalifatu (najpierw Umajjadów, potem Abbasydów). W latach 1521?1602 we władaniu Portugalczyków, następnie - Persów (do 1782). W 1783 został zdobyty przez ród Al-Chalifa z plemienia Al-Utub z Półwyspu Arabskiego. Ród ten panuje w Bahrajnie do czasów współczesnych. Od początku XIX w. umacnianie się wpływów Wielkiej Brytanii. W 1820 zawarcie układu pokojowego o ochronie handlu morskiego (Bahrajn był jednym z ośrodków piractwa i handlu niewolnikami tzw. Wybrzeża Piratów). Następne układy z Brytyjczykami (1861, 1880, 1892, 1911) oddały Bahrajn pod protektorat brytyjski w zamian za ochronę przed zakusami perskimi i tureckimi (Iran rościł stałe pretensje do Bahrajnu). W 1958 Bahrajn zawarł układ o granicach morskich z Arabią Saudyjską. W latach 1968?1971 był w składzie Federacji Emiratów Arabskich. W 1971 wycofał się z Federacji i uzyskał całkowitą niepodległość. Od 1971 członek ONZ i Ligi Państw Arabskich oraz od 1981 Rady Współpracy Zatoki (Perskiej).

Ludność

Bahrajn zamieszkują głównie Arabowie (rdzenni i imigranci z innych krajów arabskich) stanowią około 70% ogółu mieszkańców Bahrajnu, pozostali to cudzoziemscy pracownicy z USA i Europy Zachodniej. Przyrost naturalny wysoki, około 25? rocznie. Średnia gęstość zaludnienia 767 mieszkańców na km². Ponad 80% ludności mieszka w miastach, głównie: Al-Manama, Al-Muharrak. Religią państwa jest islam (40?45% sunnici, 60?55% szyici).

Gospodarka

Bahrajn jest krajem przemysłowym: górnictwo ropy naftowej, gazu ziemnego i przemysł przetwórczy wytwarzają łącznie ok. 35% produktu krajowego brutto, rolnictwo zaledwie 1%, usługi, zwłaszcza handlowe, tranzytowe i bankowe pozostałą część. Produkt krajowy brutto na 1 mieszkańca wynosi ok. 6,5 tys. dolarów amerykańskich (1995).

Przemysł

Ropę naftową i gaz ziemny eksploatuje się głównie ze złóż podmorskich, pod kontrolą przedsiębiorstw państwowych. Rafinerie w Al-Manama, Sitra i Awali przetwarzają ropę naftową własną (ok. 2 mln ton rocznie) i importowaną rurociągiem podmorskim z Arabii Saudyjskiej. Energia elektryczna produkowana w elektrowniach gazowych jest wykorzystywana w hutnictwie aluminium i do odsalania wody morskiej. Rozwinięte rzemiosło (tkactwo, garncarstwo).

Rolnictwo

Produkcja rolna w 20% pokrywa potrzeby wewnętrzne. W oazach i na terenach nawadnianych odsoloną wodą morską uprawa palmy daktylowej, drzew cytrusowych, warzyw oraz ryżu i pszenicy. Połów ryb, krewetek, pereł odgrywa coraz mniejszą rolę z powodu rosnącego zanieczyszczenia wód Zatoki Perskiej.

Podział administracyjny

Bahrajn jest podzielony na gubernatorstwa od 3 lipca 2002 r.

1. Stołeczne

2. Środkowe

3. Muharraq

4. Północne

5. Południowe

Władcy Bahrajnu

Tytuły władców:

- 1783-1971 hakim

- 1971-2002 emir

- od 2002 król

Lista władców:

Dynastia Al-Chalifa

- Ahmad I ibn Chalifa Al-Chalifa 1783-1795

- Abdullah I ibn Ahmad Al-Chalifa 1796-1843

- Salman I ibn Ahmad Al-Chalifa 1796-1825

- Chalifa I ibn Salman Al-Chalifa 1825-1834

- Muhammad I ibn Chalifa Al-Chalifa 1834-1868 z przerwą 1842-1843

- Ali I ibn Chalifa Al-Chalifa 1868-1869

- Muhammad II ibn Abdullah Al-Chalifa 1869

- Isa I ibn Ali Al-Chalifa 1869-1932

- Ahmad II ibn Ali Al-Chalifa 1869-1888

- Hamad I ibn Isa Al-Chalifa 1932-1942

- Salman II ibn Hamad Al-Chalifa 1942-1961

- Isa II ibn Salman Al-Chalifa 1961-1999

- Hamad II ibn Isa Al-Chalifa 1999- nadal